Πάω πλατεία

Είμαστε στην τρίτη ημέρα... Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες! Πόσο όμορφα περνούν οι μέρες...

Αισιοδοξώ. Κι είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που νιώθω ότι μπορεί να συμβεί κάτι! Αυτό λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ! Ανάμεσα στις παρέες που έχουν δημιουργηθεί στην πλατεία! Ακόμη κι αυτή η λέξη "πλατεία" αρχίζει και παίρνει μια άλλη διάσταση εντός μου! Παρακολουθώ τους ανθρώπους στα μάτια! Αλλες φορές φανερά και άλλες κρυφά για να καταλάβω -όσο μπορώ- τι σκέφτονται, τι πρεσβεύουν!

Η απογοήτευση που κουβαλώ από άλλες προηγούμενες φορές που βρεθήκαμε μπροστά σε μια αλλαγή που όμως δεν επιτεύχθηκε, με κάνει να είμαι επιφυλακτικός! Δεν πρέπει να αποτύχει με τίποτα αυτή τη φορά! Δεν πρέπει να υποχωρήσουμε με τίποτα αυτή τη φορά!

Τούτη η φορά φαντάζει διαφορετική από όλες τις προηγούμενες! Μακάρι να γίνει μια αρχή και να φτιάξουμε, να δημιουργήσουμε μια νέα κατάσταση!

Οχι δεν βιάζομαι. Το ξέρω καλά ότι τέτοια πράγματα δέν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ομως πιστεύω ότι τώρα είναι κατάλληλες οι συνθήκες για να φτιαχτεί κάτι σωστό σε αυτόν τον τόπο που τις τύχες του είχαν στα χέρια τους άνθρωποι ανάξιοι! Προς Θεού σε καμία περίπτωση δεν βάζω στο ίδιο τσουβάλι όλους τους πολιτικούς και μη! Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά η ουσία δεν αλλάζει!

Κι η ουσία είναι ότι αυτόν τον τόπο κάποιοι από αυτούς, τον ξεζούμισαν! Του ήπιαν το αίμα χωρίς καμία αιδώ! Κι όλοι εμείς -απλά πρόβατα- παρακολουθούσαμε καλά δασκαλεμένοι-υπνωτισμένοι στο ύφος και το ήθος που μας πλασάρανε!

Τώρα όμως τι κάνουμε; Πού πάμε από εδώ και πέρα;

Πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας κατάστασης την οποία πρέπει να διαχειριστούμε εμείς ο λαός, οι άνθρωποι που μπορούν ο καθένας από το μετερίζι του να προσφέρει!

Υπάρχουν υγιείς δυνάμεις σε αυτόν τον τόπο! Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να επανέλθουμε σε αξίες που κρύβουμε στη φύση μας, σε αυτά που πρεσβεύουμε ως ανθρωποι που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα!

Πρέπει να συμπεριλάβουμε μαζί με μας και όλους εκείνους τους αποδεδειγμένα φιλέλληνες -και πιστέψτε το είναι πάρα πολλοί αυτοί- από κάθε γωνιά της γης! Να τους έχουμε σύμμαχους σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση! Κοιμάμαι τα βράδια με αγωνία για την επόμενη ημέρα· να μη σπάσουμε!

Υπάρχουν λογής-λογής ενδείξεις που με... οδηγούν να είμαι σε εγρήγορση! Αυτήν την εγρήγορση πρέπει να έχουμε όλοι! Πολλοί από τους "αγανακτισμένους που συνομιλώ" έχουν την ίδια άποψη! Οι "καθαροί" διακρίνουμε την προβοκάτσια όπου εισβάλει! Πρέπει να την απομακρύνουμε πάση θυσία!

Θέλω να γράψω πολλά και πολλές από τις σκέψεις μου να αποτυπώσω και σήμερα, εδώ! Δυστυχώς κι ευτυχώς δεν έχω τον χρόνο για να το κάνω!

Υπάρχει η καθημερινότητά μου! Πατέρας ενός μικρού παιδιού, σύζυγος, ευτυχώς ακόμη εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα με απόλυτη συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης...

Ελάχιστος ο χρόνος. Μα τώρα μια νέα ημέρα πάει να ξεπροβάλει! Θέλω να είμαι "παρών" στην ανατολή! Το επιζητούσα τόσο καιρό και δεν γίνεται να λείπω! Δεν γίνεται να λείπει κανένας! Αρχίζει και φαίνεται το πρώτο φως πίσω από μια τρομερή βαρυχειμωνιά! Πρέπει να μη λείψει κανένας! Ολοι έχουν λόγο, όλοι έχετε λόγο, όλοι έχουμε λόγο! Είμαστε σε εκέινο το Μακρυγιανικό "εμείς" που ψάχναμε εναγωνίως εδώ και κάμποσο καιρό! Υπάρχει τρόπος τώρα!

Να κατεβούμε όλοι στις πλατείες, να τις γεμίσουμε, να ακούσουμε και να κρίνουμε την κατάσταση!

Συζητώ με πολλούς φίλους, γνωστούς!

Κάποιοι από αυτούς -παρόλο που δεν είναι βολεμένοι- δεν πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει! Μα κι εγώ δεν μπορώ να τους πείσω! Δεν θέλω να τους πείσω!

Εμένα μου φτάνει που μέσα μου, όπως εξάλλου έχω δει και σε πολλά ζευγάρια μάτια, έχουμε πιστέψει σε αυτό το κίνημα, σε αυτό το νέο ξεκίνημα!

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τα πράγματα να κινούνται σε μία κατεύθυνση, δεν είναι στάσιμο το νερό, δεν βρωμάει! Αλήθεια το νιώθω!

Αυτό τους λέω και με το καιρό είμαι σίγουρος ότι κι εκείνοι θα το δούν. Τίποτα δεν είναι εύκολο! Πρέπει να βλέπουμε μέρε με την μέρα τα νέα δεδομένα και να προχωρούμε!

Πάω πλατεία...

ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΜΠΑ ΤΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥ

Ήμουν κι εγώ εκεί την 25η Μάη του 2011! Ήμουν μαζί με άλλους (λίγοι-πολλοί δεν έχει σημασία) σημασία για μένα είχε που όλοι μας ή οι περισσότεροι από εμάς είχαμε την στάμπα του αγανακτισμένου μέσα μας!

Το ίδιο αυτό σε όλη την Ελλάδα σε όλες τις πλατείες συγχρόνως, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα!

Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό, έτσι πιστεύω! Λέω πιστεύω και όχι νομίζω!

Γιατί τουλάχιστον αυτή τη φορά συμμετείχα δίχως να το πολυσκέφτομαι! Δίχως να το ψάχνω και πολύ!

Πίστευα στην ουσία ενός νέου πράγματος που πάει να γεννηθεί σε ένα τόπο που τις τελευταίες δεκαετίες αργά-αργά αγκομαχούσε και τελικά όδευε προς την καταστροφή!

Και τον τελευταίο τον καιρό όλα αυτά τα σημάδια έγιναν τόσο ορατά που κανένας απολύτως δεν μπορούσε να τα αμφισβητήσει! Σημάδια σήψης που θα οδηγούσαν νομοτελειακά ένα ξεψυχισμένο κορμί στον Θάνατο!

Ο Θάνατος δεν ξέρω αν επήλθε!

Κάποιοι λένε ότι ακόμα αγκομαχούμε προσπαθώντας να επανέλθουμε! Εγώ όμως είμαι διχασμένος ακόμη! Είναι δυσδιάκριτα πολύ όλα όσα συμβαίνουν! Το σίγουρο είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν νιώθω ότι ζω σε έναν τόπο που άλλοτε δίδασκε τη δημοκρατία...

Θέλω να το πω: Μακριά από εμένα οι επιγραφές και οι στάμπες που επικρατούν στην χώρα όλα αυτά τα χρόνια! Πάνω και κάτω από αυτές κρύβονται πολλά περισσότερα στοιχεία και στοιχειά που δεν είναι του χαρακτήρα μου! Εγώ θέλω να λογιέμαι Ελληνας δίχως κανενός είδους φανατισμό!

Αν με ρωτήσεις να σου πω τα χαρακτηριστικά του, θα σου πω: άνθρωπος! Αν με ρωτήσεις τα χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου θα σου πω, φιλάνθρωπος!

Αν με ρωτήσεις κι άλλα χαρακτηριστικά του θα σου πω πω ποιητής, θα σου πω φιλόσοφος, θα σου πω θεοσεβούμενος, θα σου πω αλτρουιστής, θα σου πω ελεύθερος· με κείνη την ελευθερία που κάποιοι από εμάς αιστανθήκαμε κάποιες φορές στη ζωή μας: όταν βρεθήκαμε να κοιτούμε τα αφρισμένα κύματα που κτυπούσαν την παραλία, όταν θωρούσαμε τον ανήφορο του χιονισμένου βουνού και τον καπνό που βγαίνει από την καμινάδα ενός σπιτιού, όταν αντίκριζαμε την εικόνα της Παναγιάς με τον μονογενή της να περιμένει να μας δει να ανάβουμε κερί στο ερημοκλήσσι, όταν αντίκριζα χίλιες δυο εικόνες που μας κάνουν να λέμε: αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι άνθρωποί της!

Διότι για εμάς, Ελλάδα δεν είναι οι παπιονάτοι και οι συν αυτοίς, σελέμπριτις.

Όλοι αυτοί κι... αυτά είναι το κατάντημά της! Μα ευτυχώς δεν έχει εξαπλωθεί αυτός ο καρκίνος παντού!

Νιώθω σα να βρίσκομαι σ' ενός είδους παραλήρημα!Λόγια που ξεπηδούν αυθόρμητα όπως μια ερωτική εξομολόγηση στον πρώτο έρωτα· σε ένα έρωτα! Αυτό ξαναθυμάμαι τούτες τις ώρες!

Τούτος ο Ερωτας λέγεται Ελλάδα! Κι είναι από τους πιο σημαντικούς της ζωής μου! Όπως ακριβώς είναι το παιδί μου, η μικρή μου κόρη!

Αυτήν την Ελλάδα θέλω να της δείξω, αυτήν την Ελλάδα θέλω να προστατεύσω και για χάρη της και χάρη όλων των παιδιών! Οχι μόνο των Ελληνοπαίδων μα όλου του κόσμου!

Αυτήν την Ελλάδα την συνεχώς πάλλουσα φλέβα ζωοδότρα και φωτεινή, απαστράπτουσα σαν άστρο φωτεινό, ήλιος που δεν καίει αλλά μεταλαμπαδεύει το φως του...

Μια τέτοια Ελλάδα αληθινή που κάπου βαθιά την έχουνε χώσει σε ένα "μνήμα του πέλαου"!

Νιώθω το παραλήρημα αυτό να μην έχει τελειωμό και χαίρομαι και παίρνω δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω να πληκτρολογώ τα όσα σκέφτομαι!

"Από το ημερολόγιο ενός Αγανακτισμένου": Τούτον τον τίτλο είχα για οδηγό και ιδού που με οδήγησε αυτή η αγανάκτηση. Δεν ξέρω γιατί αλλά τελικά όπως είπα και πιο πάνω πήγα στη συγκέντρωση δίχως καμία φοβία ότι θα με χαρακτηρίσουν!

Ο χαρακτηρισμός αυτός του αγανακτισμένου πολίτη για την ώρα μου αρκεί! Μίλησα με πολλούς στην πλατεία, είδα πολλά πρόσωπα, τα πλείστα προβληματισμένα για την όλη κατάσταση αλλά και για την αυθόρμητη αυτή σύναξη! Σαν χωριό αυτόνομο που είναι έτοιμο να εξαπλωθεί!

Θα 'θελα να το σκέφτομαι έτσι αν και υπάρχουν πολλές φοβίες που με κάνουν να δείχνω και μια μικρή επιφυλακτικότητα!

Εξάλλου για τον μόνο που μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρος είναι ο ίδιος μου ο εαυτός και κάποιοι φίλοι και γνωστοί που γνωρίζω το παρελθόν τους! Για τους άλλους περιμένω τον... καιρό να δείξει!

Σίγουρα όλο αυτό το -εγώ το ονομάζω κίνημα- έχει πολύ δρόμο μπροστά του! Πρέπει να γίνουν τα πράγματα όσο πιο σωστά μπορούμε!

Πρέπει να βρούμε ξεκάθαρους ανθρώπους, νοήμονες, σωστούς που θα εξασφαλίσουμε -στο μεγαλύτερο βαθμό που μπορούμε- ότι δεν θα μας προδώσουν! Πρέπει να βρούμε τις αρχές που θα διέπουν αυτό το κίνημα...

Ο χρόνος κυλάει, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νιώθω ότι κυλάει υπέρ μας: ποιοι είμαστε όλοι εμείς; Οι αγανακτισμένοι πολίτες του όμορφου τόπου που λέγεται Ελλαδα! Του άναρχου κράτους αυτού που θέλουν να ονομάζουν Ελλάδα!