Ήμουν κι εγώ εκεί την 25η Μάη του 2011! Ήμουν μαζί με άλλους (λίγοι-πολλοί δεν έχει σημασία) σημασία για μένα είχε που όλοι μας ή οι περισσότεροι από εμάς είχαμε την στάμπα του αγανακτισμένου μέσα μας!
Το ίδιο αυτό σε όλη την Ελλάδα σε όλες τις πλατείες συγχρόνως, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα!
Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό, έτσι πιστεύω! Λέω πιστεύω και όχι νομίζω!
Γιατί τουλάχιστον αυτή τη φορά συμμετείχα δίχως να το πολυσκέφτομαι! Δίχως να το ψάχνω και πολύ!
Πίστευα στην ουσία ενός νέου πράγματος που πάει να γεννηθεί σε ένα τόπο που τις τελευταίες δεκαετίες αργά-αργά αγκομαχούσε και τελικά όδευε προς την καταστροφή!
Και τον τελευταίο τον καιρό όλα αυτά τα σημάδια έγιναν τόσο ορατά που κανένας απολύτως δεν μπορούσε να τα αμφισβητήσει! Σημάδια σήψης που θα οδηγούσαν νομοτελειακά ένα ξεψυχισμένο κορμί στον Θάνατο!
Ο Θάνατος δεν ξέρω αν επήλθε!
Κάποιοι λένε ότι ακόμα αγκομαχούμε προσπαθώντας να επανέλθουμε! Εγώ όμως είμαι διχασμένος ακόμη! Είναι δυσδιάκριτα πολύ όλα όσα συμβαίνουν! Το σίγουρο είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν νιώθω ότι ζω σε έναν τόπο που άλλοτε δίδασκε τη δημοκρατία...
Θέλω να το πω: Μακριά από εμένα οι επιγραφές και οι στάμπες που επικρατούν στην χώρα όλα αυτά τα χρόνια! Πάνω και κάτω από αυτές κρύβονται πολλά περισσότερα στοιχεία και στοιχειά που δεν είναι του χαρακτήρα μου! Εγώ θέλω να λογιέμαι Ελληνας δίχως κανενός είδους φανατισμό!
Αν με ρωτήσεις να σου πω τα χαρακτηριστικά του, θα σου πω: άνθρωπος! Αν με ρωτήσεις τα χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου θα σου πω, φιλάνθρωπος!
Αν με ρωτήσεις κι άλλα χαρακτηριστικά του θα σου πω πω ποιητής, θα σου πω φιλόσοφος, θα σου πω θεοσεβούμενος, θα σου πω αλτρουιστής, θα σου πω ελεύθερος· με κείνη την ελευθερία που κάποιοι από εμάς αιστανθήκαμε κάποιες φορές στη ζωή μας: όταν βρεθήκαμε να κοιτούμε τα αφρισμένα κύματα που κτυπούσαν την παραλία, όταν θωρούσαμε τον ανήφορο του χιονισμένου βουνού και τον καπνό που βγαίνει από την καμινάδα ενός σπιτιού, όταν αντίκριζαμε την εικόνα της Παναγιάς με τον μονογενή της να περιμένει να μας δει να ανάβουμε κερί στο ερημοκλήσσι, όταν αντίκριζα χίλιες δυο εικόνες που μας κάνουν να λέμε: αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι άνθρωποί της!
Διότι για εμάς, Ελλάδα δεν είναι οι παπιονάτοι και οι συν αυτοίς, σελέμπριτις.
Όλοι αυτοί κι... αυτά είναι το κατάντημά της! Μα ευτυχώς δεν έχει εξαπλωθεί αυτός ο καρκίνος παντού!
Νιώθω σα να βρίσκομαι σ' ενός είδους παραλήρημα!Λόγια που ξεπηδούν αυθόρμητα όπως μια ερωτική εξομολόγηση στον πρώτο έρωτα· σε ένα έρωτα! Αυτό ξαναθυμάμαι τούτες τις ώρες!
Τούτος ο Ερωτας λέγεται Ελλάδα! Κι είναι από τους πιο σημαντικούς της ζωής μου! Όπως ακριβώς είναι το παιδί μου, η μικρή μου κόρη!
Αυτήν την Ελλάδα θέλω να της δείξω, αυτήν την Ελλάδα θέλω να προστατεύσω και για χάρη της και χάρη όλων των παιδιών! Οχι μόνο των Ελληνοπαίδων μα όλου του κόσμου!
Αυτήν την Ελλάδα την συνεχώς πάλλουσα φλέβα ζωοδότρα και φωτεινή, απαστράπτουσα σαν άστρο φωτεινό, ήλιος που δεν καίει αλλά μεταλαμπαδεύει το φως του...
Μια τέτοια Ελλάδα αληθινή που κάπου βαθιά την έχουνε χώσει σε ένα "μνήμα του πέλαου"!
Νιώθω το παραλήρημα αυτό να μην έχει τελειωμό και χαίρομαι και παίρνω δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω να πληκτρολογώ τα όσα σκέφτομαι!
"Από το ημερολόγιο ενός Αγανακτισμένου": Τούτον τον τίτλο είχα για οδηγό και ιδού που με οδήγησε αυτή η αγανάκτηση. Δεν ξέρω γιατί αλλά τελικά όπως είπα και πιο πάνω πήγα στη συγκέντρωση δίχως καμία φοβία ότι θα με χαρακτηρίσουν!
Ο χαρακτηρισμός αυτός του αγανακτισμένου πολίτη για την ώρα μου αρκεί! Μίλησα με πολλούς στην πλατεία, είδα πολλά πρόσωπα, τα πλείστα προβληματισμένα για την όλη κατάσταση αλλά και για την αυθόρμητη αυτή σύναξη! Σαν χωριό αυτόνομο που είναι έτοιμο να εξαπλωθεί!
Θα 'θελα να το σκέφτομαι έτσι αν και υπάρχουν πολλές φοβίες που με κάνουν να δείχνω και μια μικρή επιφυλακτικότητα!
Εξάλλου για τον μόνο που μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρος είναι ο ίδιος μου ο εαυτός και κάποιοι φίλοι και γνωστοί που γνωρίζω το παρελθόν τους! Για τους άλλους περιμένω τον... καιρό να δείξει!
Σίγουρα όλο αυτό το -εγώ το ονομάζω κίνημα- έχει πολύ δρόμο μπροστά του! Πρέπει να γίνουν τα πράγματα όσο πιο σωστά μπορούμε!
Πρέπει να βρούμε ξεκάθαρους ανθρώπους, νοήμονες, σωστούς που θα εξασφαλίσουμε -στο μεγαλύτερο βαθμό που μπορούμε- ότι δεν θα μας προδώσουν! Πρέπει να βρούμε τις αρχές που θα διέπουν αυτό το κίνημα...
Ο χρόνος κυλάει, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νιώθω ότι κυλάει υπέρ μας: ποιοι είμαστε όλοι εμείς; Οι αγανακτισμένοι πολίτες του όμορφου τόπου που λέγεται Ελλαδα! Του άναρχου κράτους αυτού που θέλουν να ονομάζουν Ελλάδα!
Δεν υπάρχουν σχόλια:
Δημοσίευση σχολίου