Στους Σπαρτιάτες: Ενα μεγάλο "Ευχαριστώ"

Οι ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΑΘΗΝΑ...

Θα 'πρεπε να τους υποδεχτεί ο πρόεδρος της Δημοκρατίας, ο ίδιος ο πρωθυπουργός, να τους κοιτάξει στα μάτια και να τους δώσει το χέρι, να τους υποσχεθεί ότι δεν θα ξεπουληθεί αυτός ο τόπος...

Δεν πρόκειται να το κάνει! Και μεταξύ μας "καλώς"! Με όλα αυτά που έχουν δει τα μάτια μας, δεν έχουμε πλέον καμία εμπιστοσύνη σε καμία από τις πράξεις τους! Μας δουλεύουν ψιλό γαζί ρίχνοντας στάχτη στα μάτια με πράξεις όπως ο ανασχηματισμός κλπ! Ουτε τσίπα, ούτε φιλότιμο, δυστυχώς! Αν είχαν έστω κι ένα από τα τρία παραπάνω, τότε θα είχαν ήδη βάλει τους ενόχους στη φυλακή, θα είχαν ήδη κατασχέσει τα κλεμμένα!

Τούτη την ώρα φτάνουν οι Σπαρτιάτες στην Αθήνα! Εχοντας κάνει με τα πόδια την απόσταση από την πόλη της Λακωνίας στο Σύνταγμα! Μια συμβολική πράξη! Αξια τέκνα άξιων προγόνων! Κι όποιος θελήσει να αμφισβητήσει την παραπάνω φράση, απλά ας κάτσει λίγο να το ξανασκεφτεί!

Τι είναι στ' αλήθεια "ηρωική πράξη"; Ποιος ο ορισμός του "άθλου"! Του πραγματικού άθλου! Να κάτσει λίγο να σκεφτεί σε ποιες των περιπτώσεων ανακηρύξαμε εθνικούς ήρωες ποιους και γιατί! Να συγκρίνει, να σκεφτεί και τότε ας αποφανθεί! Εγώ πάντως ένιωσα εθνικά υπερήφανος, βλέποντάς τους... Κι αυτό είναι κάτι πολύ προσωπικό για να μπορέσω να το μεταδώσω με λόγια!

Ενιωσα αυτό που δεν έχω νιώσει για κανέναν από τους πολιτικούς που ψηφίζουμε τόσα και τόσα χρόνια! 

Ναι, δίχως κανένα ίχνος κακώς ενοούμενου εθνικισμού, αισθάνομαι εθνικά υπερήφανος για την πράξη τους, όπως το ίδιο αισθάνομαι για όλους εκείνους που βρίσκονται στις πλατείες και μάχονται για τα δίκαια! Γιατί ό,τι κι αν θέλουνε να μας πλασάρουν ότι δήθεν όλοι μαζί τα φάγαμε και τα λοιπά, ό,τι κι αν επιχειρούν να κάνουν για να ξεφουσκώσει αυτό το κίνημα της αγανάκτησης, ένα είναι σίγουρο: ότι δεν τους πιστεύουμε πια. Κανέναν τους, δυστυχώς! Εχουν πάρει ενεργά μέρος οι περισσότεροι από αυτούς άλλος λιγότερο και άλλος περισσότερο σε αυτό το ξεπάστρεμα της πατρίδας μας! Πολλές φορές όταν καταγράφω αυτήν την λέξη "πατρίδα" νιώθω ενοχές, λες και κάνω κάποια κακή πράξη η οποία επισύρει το αυστηρό βλέμμα του καθηγητή μου, και πρέπει να λουφάξω στη γωνιά μου και να μην μιλήσω, να μην έχω καν το δικαίωμα να υπερασπιστώ τον εαυτό μου!

ΤΟΥΤΗ ΤΗΝ ΩΡΑ ΦΤΑΝΟΥΝ ΣΤΗΝ ΟΜΟΝΟΙΑ ΟΙ ΣΠΑΡΤΙΑΤΕΣ...

Αραγε θα τους βλέπει ο πρόεδρος της δημοκρατίας, οι υπουργοί, οι βουλευτές!

Σίγουρα!

Νερό στο αυλάκι...

Δεν συνηθίζω να "αποκαλύπτομαι" από την αρχή με τα κείμενά μου αλλά τούτη τη φορά δεν μπορούσα να κάνω διαφορετικά! Από τον τίτλο κιόλας!

Ναι, πιστεύω ότι το νερό έχει μπει στο αυλάκι, ότι ένας τίμιος, ειλικρινής χωρίς προσωπεία αγώνας όπως αυτός των αγανακτισμένων δεν μπορεί παρά να προχωρά δίχως κανένα εμπόδιο προς τον εξ αρχής στόχο του!

Αυτόν της συνένωσης όλων των πολιτών που έχουν ξεσηκωθεί πλέον από τους καναπέδες τους και βγαίνουν στις πλατείες των πόλεων!

Αν κάποιος το έλεγε πριν από κάμποσο καιρό ότι χιλιάδες κόσμου θα κατέβαιναν στην Πλατεία Συντάγματος για διαδήλωση και ότι δεν θα άνοιγε ρουθούνι θα τον έλεγαν τρελό!

Εκεί μας είχαν φτάσει όλοι οι προβοκάτορες!

Να μην έχουμε εμπιστοσύνη στον ίδιο μας τον εαυτό ότι μπορούμε να τα καταφέρουμε με μόνο όπλο την φωνή και τον ωραίο αγώνα μας! 

Για να επωφελούνται πάντοτε οι ίδιοι στην ουσία, έχοντας στήσει με ένα πανέξυπνο τρόπο αυτό το σύστημα που κυριαρχεί στην Ελλάδα της μη αξιοκρατίας, και της εκδούλευσης των μεν προς τους δε και τούμπαλιν! Γιατί; Για να είμαστε πάντα υπό την εξουσία αυτών των ορισμένων, ναι πράγματι εκλεγμένων από το λαό ο οποίος ποτέ δεν μπόρεσε να βγάλει τις παρωπίδες που του φορούσαν τεχνηέντως για να υποτάσσεται στα συμφέροντα των ίδιων και των ίδιων οικογενειών!

Κακά τα ψέματα!

Δεν ξέρω ακόμα και τώρα πού θα καταλήξει όλος αυτός ο ξεσηκωμός! Εύχομαι μα συγχρόνως φοβούμαι να ελπίζω! 

Φοβούμαι ακόμη και τώρα τα χειρότερα μα την ίδια στιγμή νιώθω εθνικά υπερήφανος που είδα στους δρόμους έλληνες πολίτες με τα παιδιά τους και τις οικογένειές τους πιο συνειδητοποιημένους από αυτούς που μου παρουσίαζαν από τις ειδήσεις των 8 τα μεγάλα κανάλια και τα διάφορα παπαγαλάκια... 

Νιώθω εθνικά υπερήφανος που ακόμα δεν έχουν παρεισφρήσει στο κίνημα όλες εκείνες οι άρρωστες παθογένειες της Ελλάδος που δεν είναι η πραγματική εικόνα μας!

Μπορεί να πετώ στα σύννεφα αλλά τουλάχιστον πέταξα... Κι αυτή είναι μια απίστευτη εμπειρία όταν ειδικά τα φτερά έχουν δοθεί από το σύνολο, από το Μακρυγιάννειο "εμείς"!Αυτό δεν θα το ξεχάσω ποτέ και εύχομαι αυτό το πέταγμα να συνεχίστει έως τη στιγμή που τούτος ο τόπος θα μπορέσει να μεγαλουργήσει! Γιατί μπορεί να το κάνει, μακριά από έχθρες και εθνικές διχόνοιες!

Πρέπει να είμαστε όλοι πάρα πολύ προσεκτικοί, όλοι να συζητούμε και να αποβάλουμε κάθε προβοκατόρικη πρόταση καμουφλαρισμένη! Οι έλληνες κι όχι οι ελληναράδες που μας έχουν καταντήσει, μπορούν... Μπορούν να κάνουν πράξη μεγάλα πράγματα που αλλάζουν τον ρου όλης της Οικουμένης!!!

Αυτή τη στιγμή, αυτές τις ημέρες τα μάτια όλου του κόσμου είναι στραμμένα σε εμάς! Μπορούμε να αλλάξουμε, μπορούμε να γίνουμε όλα εκείνα που θέλουμε να γίνουμε!

Το πιστεύω, το πιστεύουν πολλοί... Υπάρχουν ανάμεσά μας άνθρωποι που θα βγουν να μας οδηγήσουν σωστά, όπως μας αξίζει! Ολοι εμείς- ένα τέτοιο ποσοστό είναι πολύ μεγάλο για να αποτελέσει μια πρώτη μαγιά! Χρειάζεται υπομονή, επιμονή κι όλα τ' άλλα έρχονται, θα 'ρθούν!

Αναφορά στον Ελληνα

"φτάσε εκεί που δεν μπορείς"

Είναι δύσκολο να μπορέσεις να αναπτύξεις όλο το σκεπτικό σου για οποιαδήποτε διαμορφωθείσα κατάσταση μέσα σε λίγες αράδες! Αυτήν την αντικειμενική δυσκολία αντιμετωπίζω κάθε φορά που γράφω εδώ! Ευτυχώς στις συζητήσεις που εγείρονται από τα γραφόμενά μου που βέβαια δεν διεκδικούν κανένα έπαινο είναι πολύ πιο εύκολο να αναλύσουμε με όσους συζητάμε, ορισμένες από τις σκέψεις και τις αγωνίες για το κίνημα αυτό των Αγανακτισμένων και για τα όσα διαδραματίζονται αυτές τις ημέρες στην πατρίδα μας!

Η λέξη αυτή· "πατρίδα" είναι ό,τι μας έχει απομείνει! Αυτή την έννοια που κατανοεί πολύ καλύτερα κάποιος που ζει μακριά από την Ελλάδα, σε άλλη χώρα, αυτή που δεν καταλαβαίνουμε όλοι εμείς οι εδώ έλληνες, αυτή η πατρίδα σιγά-σιγά ξεπουλιέται σε διεθνείς οργανισμούς!

Απορώ: Τέτοια μεγάλη προδοσία δεν θα μπορούσα ποτέ να πιστέψω ότι θα την βίωνα κι εγώ όπως και πολύς άλλος κόσμος!

Μοιάζει να πλησιάζουμε σε ένα οριστικό ΤΕΛΟΣ σε ό,τι μας χαρακτηρίζει ως λαό σε όλα όσα μας ενώνουν!

Φοβούμαι για το μέλλον, το ομολογώ όταν προσπαθώ να κατανοήσω τις ενέργειες κυρίως αυτών που πιστεύαμε και ψηφίζαμε όλο αυτόν τον καιρό! Προσπαθώ να κατανοήσω, προσπαθώ να φτάσω σε ένα κάποιο συμπέρασμα και συνεχώς φτάνω σε αδιέξοδα με την ίδια επιγραφή "ΠΡΟΔΟΣΙΑ"! Μέσα από συζητήσεις, από μπλογκς και σελίδες κοινωνικής δικτύωσης όλη η πληροφόρησή μου, πληροφόρηση απ' όλες τις πλευρές (κομματικά μιλώντας)! Προσπαθώ να κατανοήσω να καταλάβω τις θέσεις όλων! 

Παρακολουθώ τις αντιδράσεις των πολιτικών μας, ειδικά εκείνων που τώρα και ετεροχρονισμένα βγαίνουν -άραγε από φόβο μην τους λιντσάρουν (το 'χω ξαναγράψει είμαι αντίθετος σε κάθε μορφή ΒΙΑΣ)- για να αποστασιοποιηθούν από αλλοτινές τους πράξεις και επιλογές, και δίχως ίχνος αιδούς τάσσονται με το κίνημα των Αγανακτισμένων!

Πού ήταν πριν την 25η Μαΐου όταν βγήκαμε στις πλατείες; Πού ήταν τις πρώτες εκείνες ημέρες που γινόταν ο χαμός;

Περίμεναν να πάψουμε, να διαλυθούμε! Είμαι σίγουρος ότι κανείς τους δεν πίστευε ότι θα "πήγαινε" και τρίτη, τέταρτη, πέμπτη ημέρα, μια εβδομάδα και ότι θα συνεχιζόταν αυτή η κίνηση! Πλανήθηκαν όμως και τώρα που βλέπουν πως αυτό το κίνημα δεν διασπάται παρόλο που έχουν πέσει απάνω του Θεοί και Δαίμονες να το βλάψουν με κάθε είδους προβοκατόρικες τακτικές, τώρα αλλάζουν τον αμανέ!

Μας το παίζουν πατριώτες! Ε, λοιπόν αν είναι πατριώτες, με τη δύναμη που τους δίνει η θέση τους -εμείς τους έχουμε νόμιμα εκλεγμένους- να ξεκινήσουν διαδικασίες και πόλεμο ενάντια σε κάθε τι αντιλαϊκό μέτρο που μας έχουν επιβάλει!

Αν θέλουν λίγο να σώσουν όπως επικαλούνται οι ίδιοι το όνομα τους, να ξεκινήσουν εκστρατεία ανά την Ευρώπη, ανά τον πλανήτη! Οι λαοί αλλά ενδεχομένως και τίμιοι πολιτικοί από όλες τις χώρες πρέπει να ταχθούν με το μέρος μας! Αυτό ναι, θα το θέλαμε πολλοί!

Να δούμε κάποιον που μπορεί να ορθώσει το ανάστημά του!

Κυνηγάμε χίμαιρες! Το ξέρουμε! Ομως τίποτα δεν πρόκειται να καταφέρουμε αν δεν είμαστε ενωμένοι! Ολοι εκείνοι που ακόμη πιστεύουμε στη δύναμη του λαού μας, στη δύναμη του τόπου αυτού, στην πατρίδα μας!

Κι ακόμη πρέπει να συνταχθούμε με όλους τους λαούς της Ευρώπης όπως τους Ιρλανδούς, τους Πορτογάλους, τους Ισπανούς, τους Ιταλούς που βρίσκονται σε αυτή την ίδια με εμάς θέση! Να φέρουμε κοντά μας τους αληθινούς πατριώτες απ' όπου γης έλληνες που δεν είναι λαμόγια και πραγματικά αγαπούν την πατρίδα τους! Αυτούς που θέλουν να μιλούν στα παιδιά και τα εγγόνια τους για τη μητέρα-πατρίδα και που θέλουν να έρχονται να προσκυνούν τους τάφους των παπούδων και προπαπούδων τους όποτε μπορούν!

ΑΥΤΑ ΧΑΝΟΝΤΑΙ ΚΑΙ ΞΕΠΟΥΛΙΟΥΝΤΑΙ, ΠΑΡΤΕ ΤΟ ΧΑΜΠΑΡΙ... ΤΩΡΑ πρέπει να κάνουμε κάτι όλοι οι έλληνες όπου κι αν βρίσκεστε! Ας είμαστε και πάλι ενωμένοι κι ο καθένας από το μετερίζι του να κάνει αυτό που μπορεί!

Κανένας δεν περισσεύει! Ολοι οι φιλέλληνες που αγαπούν τούτον τον τόπο, την ιστορία και τους ανθρώπους του, κι αυτούς τους θέλουμε μαζί μας!

Ο Καζαντζάκης στην Αναφορά στον Γκρέκο λέει "φτάσε εκεί που δεν μπορείς"! Αυτό είμαστε έτοιμοι να πράξουμε, αυτό πράττουμε!

Αυτό πρέπει ΤΩΡΑ να γίνει!

Για να σώσουμε την παρτίδα και την Ελλάδα!

Σκέψεις - σκέψεις - σκέψεις

Στην Ελλάδα της κρίσης σιγά-σιγά αρχίζουμε να πολιτικοποιούμαστε ακόμη κι αυτοί που κάποτε απαξίωναν την πολιτική! Την πολιτική; Λάθος. Την κομματικοποίηση της πολιτικής. Την κατάσταση που είχε δημιουργηθεί με βασικούς άξονες τα δυο μεγάλα κόμματα και τα της Αριστεράς που ακολουθούσαν πάντοτε με το ίδιο ποσοστό!

Αυτό άρχισε να εκλείπει τον τελευταίο καιρό, τα ποσοστά τους έπεσαν, η αποχή τεράστια! Πολύ φοβήθηκα μην τυχόν και καταντήσουμε Αμερικανοί που μένουν σπίτια τους και ζούν μια εικονική πραγματικότητα με όλα τα επακόλουθα αυτής! Ενα ωραίο κοπαδάκι που κοιμάται τον ύπνο του δικαίου! Ευτυχώς δεν είμαστε σαν κι αυτούς, τουλάχιστον ελπίζω να μη γίνουμε σαν κι αυτούς! Προσδοκώ ποτέ να μη  γίνουμε όσο κι αν προσπαθούν κάποιοι να μας κάνουν.

Μιλούσα όμως για την "απαξίωση του λαού στα κόμματα και τα κομματάκια"! Να ένα καλό που συμβαίνει. Να ένα θετικό! Πρέπει να παίρνουμε όλα τα θετικά που δημιουργούνται και να πετάμε στον κάλαθο των αχρήστων και της λήθης μας ό,τι άχρηστο.

Η αλήθεια είναι ότι και πολύ πορευτήκαμε με αυτούς τους ίδιους και τους ίδιους και τους ίδιους τόσα πολλά χρόνια από το '74 και μετά και με ορισμένους ή τις πρακτικές αυτών ή τους κλώνους αυτών από πρίν την Μεταπολίτευση!

Ναι, σίγουρα είναι δύσκολη η όποια ανατροπή! Προσωπικά τη θέλω αλλά δεν είναι -και το ξέρω πολύ καλά- εύκολο να πραγματοποιηθεί! Με ευχές και "είθε" τίποτα δεν επιτυγχάνεται όμως!

Ο κόσμος έχει βγει στους δρόμους και η κατάσταση αν και μοιάζει ελεγχόμενη, κανείς δεν μπορεί να εγγυηθεί για κάτι τέτοιο! Υπάρχει ένας αναβρασμός που συνεχώς σε κάνει να σκέφτεσαι όλα τα ενδεχόμενα. Χτες 31-5 είχαν περικυκλώσει το κτήριο της Βουλής το κίνημα των Αγανακτισμένων και γιουχάραν όλους τους βουλευτές που φυγαδεύτηκαν. Ο κόσμος έχει εξαγριωθεί! Στα ξερά θα καούν και τα χλωρά! Συμβαίνει αυτό!

Κανείς δεν υπάρχει που θα μπορούσαμε να εμπιστευτούμε με κλειστά τα μάτια! Παντού βλέπω προβοκάτορες και το κάθε τι πρέπει να το ψάχνουμε από χίλιες δυο μεριές και από ακόμη πολλές περισσότερες και πάλι σίγουροι δεν είμαστε! Διαβάζω καθημερινά σε διάφορα μπλογκ απόψεις και σκέψεις πολλών και προσπαθώ να βγάλω ένα κάποιο συμπέρασμα! Και πάλι δύσκολο φαίνεται!

Είπα και πιο πριν: πρέπει να ψάχνουμε και να κρατούμε τα θετικά και να αφήνουμε κατά μέρος τα αρνητικά! Ακόμη κι αυτό όμως πολλές φορές είναι δύσκολο! Θα περίμενα να δω από πάρα πολλούς μια υπεύθυνη στάση αλλά ακόμη περιμένω!

Συμπέρασμα; Ο λαός στις πλατείες κυρίως στην πλατεία Συντάγματος και μπροστά από το Λευκό Πύργο προσπαθεί να οργανωθεί και να οργανώσει τα πράγματα. Αυτό κι αν είναι δύσκολο! Κι όμως βλέπεις ότι μέσα από τη συζήτηση και από τους κοινούς στόχους που τίθενται, τα πράγματα προχωρούν. Κι αναρωτιέσαι πώς στο καλό οι 300 που ΕΜΕΙΣ εκλέγουμε δεν μπορούν να φέρουν εις πέρας αυτά για τα οποία τους βάζουμε στο κοινοβούλιο! Είναι έτοιμοι να μας πουλήσουν στα σκλαβοπάζαρα ανα την υφήλιο κυριολεκτικά! Οχι δεν το δίνω το παιδί μου! Θα σκοτωθώ για χάρη του αλλά δεν θα μου το πάρει κανένας!

Είναι πολλά τα ζητήματα που εγείρονται! Και ακόμη περισσότερα πρόκειται να δούμε να συμβαίνουν. Μακάρι ο Θεός να βάλει το χέρι του και να μη ζήσουμε καταστάσεις που θα μας κάνουν να θρηνήσουμε θύματα!

Ετσι ακριβώς τη βιώνω την κατάσταση: μια κρύο και μια ζέστη! Μια όλα θετικά και πολλές φορές φτάνω στο αδιέξοδο! Πρέπει όμως να πηγαίνουμε βήμα-βήμα! Εμείς ο λαός!

Πάνω απ' όλα ΧΩΡΙΣ ΒΙΑ... Μετά όλα τ' άλλα!  

Πάω πλατεία

Είμαστε στην τρίτη ημέρα... Πόσο γρήγορα περνούν οι μέρες! Πόσο όμορφα περνούν οι μέρες...

Αισιοδοξώ. Κι είναι η πρώτη φορά μετά από πολλά χρόνια που νιώθω ότι μπορεί να συμβεί κάτι! Αυτό λέω όπου σταθώ κι όπου βρεθώ! Ανάμεσα στις παρέες που έχουν δημιουργηθεί στην πλατεία! Ακόμη κι αυτή η λέξη "πλατεία" αρχίζει και παίρνει μια άλλη διάσταση εντός μου! Παρακολουθώ τους ανθρώπους στα μάτια! Αλλες φορές φανερά και άλλες κρυφά για να καταλάβω -όσο μπορώ- τι σκέφτονται, τι πρεσβεύουν!

Η απογοήτευση που κουβαλώ από άλλες προηγούμενες φορές που βρεθήκαμε μπροστά σε μια αλλαγή που όμως δεν επιτεύχθηκε, με κάνει να είμαι επιφυλακτικός! Δεν πρέπει να αποτύχει με τίποτα αυτή τη φορά! Δεν πρέπει να υποχωρήσουμε με τίποτα αυτή τη φορά!

Τούτη η φορά φαντάζει διαφορετική από όλες τις προηγούμενες! Μακάρι να γίνει μια αρχή και να φτιάξουμε, να δημιουργήσουμε μια νέα κατάσταση!

Οχι δεν βιάζομαι. Το ξέρω καλά ότι τέτοια πράγματα δέν γίνονται από τη μια στιγμή στην άλλη.

Ομως πιστεύω ότι τώρα είναι κατάλληλες οι συνθήκες για να φτιαχτεί κάτι σωστό σε αυτόν τον τόπο που τις τύχες του είχαν στα χέρια τους άνθρωποι ανάξιοι! Προς Θεού σε καμία περίπτωση δεν βάζω στο ίδιο τσουβάλι όλους τους πολιτικούς και μη! Πάντα υπάρχουν εξαιρέσεις αλλά η ουσία δεν αλλάζει!

Κι η ουσία είναι ότι αυτόν τον τόπο κάποιοι από αυτούς, τον ξεζούμισαν! Του ήπιαν το αίμα χωρίς καμία αιδώ! Κι όλοι εμείς -απλά πρόβατα- παρακολουθούσαμε καλά δασκαλεμένοι-υπνωτισμένοι στο ύφος και το ήθος που μας πλασάρανε!

Τώρα όμως τι κάνουμε; Πού πάμε από εδώ και πέρα;

Πρέπει να καταλάβουμε ότι είμαστε στο μεταίχμιο μιας νέας κατάστασης την οποία πρέπει να διαχειριστούμε εμείς ο λαός, οι άνθρωποι που μπορούν ο καθένας από το μετερίζι του να προσφέρει!

Υπάρχουν υγιείς δυνάμεις σε αυτόν τον τόπο! Πρέπει να συνειδητοποιήσουμε και να επανέλθουμε σε αξίες που κρύβουμε στη φύση μας, σε αυτά που πρεσβεύουμε ως ανθρωποι που γεννήθηκαν σε αυτόν τον τόπο που λέγεται Ελλάδα!

Πρέπει να συμπεριλάβουμε μαζί με μας και όλους εκείνους τους αποδεδειγμένα φιλέλληνες -και πιστέψτε το είναι πάρα πολλοί αυτοί- από κάθε γωνιά της γης! Να τους έχουμε σύμμαχους σε αυτήν τη δύσκολη κατάσταση! Κοιμάμαι τα βράδια με αγωνία για την επόμενη ημέρα· να μη σπάσουμε!

Υπάρχουν λογής-λογής ενδείξεις που με... οδηγούν να είμαι σε εγρήγορση! Αυτήν την εγρήγορση πρέπει να έχουμε όλοι! Πολλοί από τους "αγανακτισμένους που συνομιλώ" έχουν την ίδια άποψη! Οι "καθαροί" διακρίνουμε την προβοκάτσια όπου εισβάλει! Πρέπει να την απομακρύνουμε πάση θυσία!

Θέλω να γράψω πολλά και πολλές από τις σκέψεις μου να αποτυπώσω και σήμερα, εδώ! Δυστυχώς κι ευτυχώς δεν έχω τον χρόνο για να το κάνω!

Υπάρχει η καθημερινότητά μου! Πατέρας ενός μικρού παιδιού, σύζυγος, ευτυχώς ακόμη εργαζόμενος στον ιδιωτικό τομέα με απόλυτη συναίσθηση της κρίσιμης κατάστασης...

Ελάχιστος ο χρόνος. Μα τώρα μια νέα ημέρα πάει να ξεπροβάλει! Θέλω να είμαι "παρών" στην ανατολή! Το επιζητούσα τόσο καιρό και δεν γίνεται να λείπω! Δεν γίνεται να λείπει κανένας! Αρχίζει και φαίνεται το πρώτο φως πίσω από μια τρομερή βαρυχειμωνιά! Πρέπει να μη λείψει κανένας! Ολοι έχουν λόγο, όλοι έχετε λόγο, όλοι έχουμε λόγο! Είμαστε σε εκέινο το Μακρυγιανικό "εμείς" που ψάχναμε εναγωνίως εδώ και κάμποσο καιρό! Υπάρχει τρόπος τώρα!

Να κατεβούμε όλοι στις πλατείες, να τις γεμίσουμε, να ακούσουμε και να κρίνουμε την κατάσταση!

Συζητώ με πολλούς φίλους, γνωστούς!

Κάποιοι από αυτούς -παρόλο που δεν είναι βολεμένοι- δεν πιστεύουν ότι κάτι μπορεί να αλλάξει! Μα κι εγώ δεν μπορώ να τους πείσω! Δεν θέλω να τους πείσω!

Εμένα μου φτάνει που μέσα μου, όπως εξάλλου έχω δει και σε πολλά ζευγάρια μάτια, έχουμε πιστέψει σε αυτό το κίνημα, σε αυτό το νέο ξεκίνημα!

Είναι η πρώτη φορά που βλέπω τα πράγματα να κινούνται σε μία κατεύθυνση, δεν είναι στάσιμο το νερό, δεν βρωμάει! Αλήθεια το νιώθω!

Αυτό τους λέω και με το καιρό είμαι σίγουρος ότι κι εκείνοι θα το δούν. Τίποτα δεν είναι εύκολο! Πρέπει να βλέπουμε μέρε με την μέρα τα νέα δεδομένα και να προχωρούμε!

Πάω πλατεία...

ΜΕ ΤΗΝ ΣΤΑΜΠΑ ΤΟΥ ΑΓΑΝΑΚΤΙΣΜΕΝΟΥ

Ήμουν κι εγώ εκεί την 25η Μάη του 2011! Ήμουν μαζί με άλλους (λίγοι-πολλοί δεν έχει σημασία) σημασία για μένα είχε που όλοι μας ή οι περισσότεροι από εμάς είχαμε την στάμπα του αγανακτισμένου μέσα μας!

Το ίδιο αυτό σε όλη την Ελλάδα σε όλες τις πλατείες συγχρόνως, την ίδια μέρα, την ίδια ώρα!

Αυτό από μόνο του είναι σημαντικό, έτσι πιστεύω! Λέω πιστεύω και όχι νομίζω!

Γιατί τουλάχιστον αυτή τη φορά συμμετείχα δίχως να το πολυσκέφτομαι! Δίχως να το ψάχνω και πολύ!

Πίστευα στην ουσία ενός νέου πράγματος που πάει να γεννηθεί σε ένα τόπο που τις τελευταίες δεκαετίες αργά-αργά αγκομαχούσε και τελικά όδευε προς την καταστροφή!

Και τον τελευταίο τον καιρό όλα αυτά τα σημάδια έγιναν τόσο ορατά που κανένας απολύτως δεν μπορούσε να τα αμφισβητήσει! Σημάδια σήψης που θα οδηγούσαν νομοτελειακά ένα ξεψυχισμένο κορμί στον Θάνατο!

Ο Θάνατος δεν ξέρω αν επήλθε!

Κάποιοι λένε ότι ακόμα αγκομαχούμε προσπαθώντας να επανέλθουμε! Εγώ όμως είμαι διχασμένος ακόμη! Είναι δυσδιάκριτα πολύ όλα όσα συμβαίνουν! Το σίγουρο είναι ότι σε καμία περίπτωση δεν νιώθω ότι ζω σε έναν τόπο που άλλοτε δίδασκε τη δημοκρατία...

Θέλω να το πω: Μακριά από εμένα οι επιγραφές και οι στάμπες που επικρατούν στην χώρα όλα αυτά τα χρόνια! Πάνω και κάτω από αυτές κρύβονται πολλά περισσότερα στοιχεία και στοιχειά που δεν είναι του χαρακτήρα μου! Εγώ θέλω να λογιέμαι Ελληνας δίχως κανενός είδους φανατισμό!

Αν με ρωτήσεις να σου πω τα χαρακτηριστικά του, θα σου πω: άνθρωπος! Αν με ρωτήσεις τα χαρακτηριστικά αυτού του ανθρώπου θα σου πω, φιλάνθρωπος!

Αν με ρωτήσεις κι άλλα χαρακτηριστικά του θα σου πω πω ποιητής, θα σου πω φιλόσοφος, θα σου πω θεοσεβούμενος, θα σου πω αλτρουιστής, θα σου πω ελεύθερος· με κείνη την ελευθερία που κάποιοι από εμάς αιστανθήκαμε κάποιες φορές στη ζωή μας: όταν βρεθήκαμε να κοιτούμε τα αφρισμένα κύματα που κτυπούσαν την παραλία, όταν θωρούσαμε τον ανήφορο του χιονισμένου βουνού και τον καπνό που βγαίνει από την καμινάδα ενός σπιτιού, όταν αντίκριζαμε την εικόνα της Παναγιάς με τον μονογενή της να περιμένει να μας δει να ανάβουμε κερί στο ερημοκλήσσι, όταν αντίκριζα χίλιες δυο εικόνες που μας κάνουν να λέμε: αυτή είναι η Ελλάδα, αυτοί είναι οι άνθρωποί της!

Διότι για εμάς, Ελλάδα δεν είναι οι παπιονάτοι και οι συν αυτοίς, σελέμπριτις.

Όλοι αυτοί κι... αυτά είναι το κατάντημά της! Μα ευτυχώς δεν έχει εξαπλωθεί αυτός ο καρκίνος παντού!

Νιώθω σα να βρίσκομαι σ' ενός είδους παραλήρημα!Λόγια που ξεπηδούν αυθόρμητα όπως μια ερωτική εξομολόγηση στον πρώτο έρωτα· σε ένα έρωτα! Αυτό ξαναθυμάμαι τούτες τις ώρες!

Τούτος ο Ερωτας λέγεται Ελλάδα! Κι είναι από τους πιο σημαντικούς της ζωής μου! Όπως ακριβώς είναι το παιδί μου, η μικρή μου κόρη!

Αυτήν την Ελλάδα θέλω να της δείξω, αυτήν την Ελλάδα θέλω να προστατεύσω και για χάρη της και χάρη όλων των παιδιών! Οχι μόνο των Ελληνοπαίδων μα όλου του κόσμου!

Αυτήν την Ελλάδα την συνεχώς πάλλουσα φλέβα ζωοδότρα και φωτεινή, απαστράπτουσα σαν άστρο φωτεινό, ήλιος που δεν καίει αλλά μεταλαμπαδεύει το φως του...

Μια τέτοια Ελλάδα αληθινή που κάπου βαθιά την έχουνε χώσει σε ένα "μνήμα του πέλαου"!

Νιώθω το παραλήρημα αυτό να μην έχει τελειωμό και χαίρομαι και παίρνω δύναμη και κουράγιο να συνεχίσω να πληκτρολογώ τα όσα σκέφτομαι!

"Από το ημερολόγιο ενός Αγανακτισμένου": Τούτον τον τίτλο είχα για οδηγό και ιδού που με οδήγησε αυτή η αγανάκτηση. Δεν ξέρω γιατί αλλά τελικά όπως είπα και πιο πάνω πήγα στη συγκέντρωση δίχως καμία φοβία ότι θα με χαρακτηρίσουν!

Ο χαρακτηρισμός αυτός του αγανακτισμένου πολίτη για την ώρα μου αρκεί! Μίλησα με πολλούς στην πλατεία, είδα πολλά πρόσωπα, τα πλείστα προβληματισμένα για την όλη κατάσταση αλλά και για την αυθόρμητη αυτή σύναξη! Σαν χωριό αυτόνομο που είναι έτοιμο να εξαπλωθεί!

Θα 'θελα να το σκέφτομαι έτσι αν και υπάρχουν πολλές φοβίες που με κάνουν να δείχνω και μια μικρή επιφυλακτικότητα!

Εξάλλου για τον μόνο που μπορώ να είμαι απολύτως σίγουρος είναι ο ίδιος μου ο εαυτός και κάποιοι φίλοι και γνωστοί που γνωρίζω το παρελθόν τους! Για τους άλλους περιμένω τον... καιρό να δείξει!

Σίγουρα όλο αυτό το -εγώ το ονομάζω κίνημα- έχει πολύ δρόμο μπροστά του! Πρέπει να γίνουν τα πράγματα όσο πιο σωστά μπορούμε!

Πρέπει να βρούμε ξεκάθαρους ανθρώπους, νοήμονες, σωστούς που θα εξασφαλίσουμε -στο μεγαλύτερο βαθμό που μπορούμε- ότι δεν θα μας προδώσουν! Πρέπει να βρούμε τις αρχές που θα διέπουν αυτό το κίνημα...

Ο χρόνος κυλάει, και για πρώτη φορά μετά από πολύ καιρό νιώθω ότι κυλάει υπέρ μας: ποιοι είμαστε όλοι εμείς; Οι αγανακτισμένοι πολίτες του όμορφου τόπου που λέγεται Ελλαδα! Του άναρχου κράτους αυτού που θέλουν να ονομάζουν Ελλάδα!